White paper kryptoaktywa pod MiCA – kiedy jest obowiązkowy i co musi zawierać?

White paper w MiCA nie jest materiałem reklamowym ani odpowiednikiem luźnego „litepaper”. Dla publicznej oferty wielu kryptoaktywów innych niż tokeny powiązane z aktywami (ART) i tokeny pieniądza elektronicznego (EMT) jest formalnym dokumentem informacyjnym o treści i procedurze określonej przez rozporządzenie. Zanim projekt rozpocznie emisję lub publiczną sprzedaż tokena, trzeba jednak najpierw prawidłowo zakwalifikować sam token i sprawdzić wyjątki.

Najpierw kwalifikacja tokena

Nie można rozpoczynać analizy od pytania „jak napisać white paper?”. Najpierw trzeba ustalić, czy instrument jest kryptoaktywem objętym MiCA i do której kategorii należy. Inne reżimy dotyczą ART i EMT, a instrument będący np. instrumentem finansowym może podlegać regulacjom rynku kapitałowego zamiast tytułowi II MiCA.

Nazwa handlowa nie przesądza kwalifikacji. „Utility token”, „memcoin”, „community token” czy „stable token” to etykiety projektu; prawnie liczą się prawa, mechanizm, sposób stabilizacji wartości, funkcja i model dystrybucji.

Reguła z art. 4 MiCA

Dla publicznej oferty w Unii kryptoaktywa innego niż ART lub EMT art. 4 ust. 1 wymaga co do zasady osoby prawnej oraz przygotowania, notyfikacji i publikacji white paper. Jeżeli istnieje komunikacja marketingowa, musi spełniać art. 7 i zostać opublikowana zgodnie z art. 9. Oferent podlega także wymogom z art. 14.

White paper nie jest w tym modelu klasycznym prospektem zatwierdzanym przed ofertą przez organ w takim znaczeniu jak prospekt papierów wartościowych. MiCA posługuje się mechanizmem notyfikacji określonym w art. 8. To rozróżnienie powinno być jasno komunikowane inwestorom.

Wyjątki od części obowiązków

Art. 4 ust. 2 przewiduje, że obowiązki dotyczące sporządzenia, notyfikacji i publikacji white paper oraz publikacji komunikacji marketingowej nie mają zastosowania m.in. do oferty kierowanej do mniej niż 150 osób fizycznych lub prawnych na państwo członkowskie, działających na własny rachunek; oferty, której łączna wartość w Unii w okresie 12 miesięcy nie przekracza 1 mln EUR; oraz oferty skierowanej wyłącznie do inwestorów kwalifikowanych, gdy token może być posiadany wyłącznie przez takich inwestorów.

Wyjątek nie powinien być interpretowany szerzej niż wynika z przepisu. Przykładowo próba sztucznego dzielenia jednej oferty na kilka etapów w celu obejścia progu może rodzić ryzyko regulacyjne.

Kiedy tytuł II może w ogóle nie mieć zastosowania?

Art. 4 ust. 3 przewiduje dalsze wyłączenia, m.in. dla kryptoaktywa oferowanego bezpłatnie, automatycznie tworzonego jako nagroda za utrzymanie DLT lub walidację transakcji oraz – pod warunkami MiCA – niektórych utility tokenów zapewniających dostęp do istniejącego lub działającego dobra lub usługi. Każde wyłączenie wymaga zbadania pełnej treści przepisu i modelu projektu.

Co powinno znaleźć się w white paper?

Art. 6 i załącznik I wymagają informacji m.in. o oferencie, emitencie – jeśli jest innym podmiotem – projekcie, samej ofercie lub dopuszczeniu do obrotu, kryptoaktywie, prawach i obowiązkach związanych z tokenem, technologii bazowej, ryzykach oraz głównych niekorzystnych skutkach mechanizmu konsensusu dla klimatu i środowiska.

Informacje mają być rzetelne, jasne i niewprowadzające w błąd, bez istotnych pominięć, przedstawione zwięźle i zrozumiale. White paper ma zatem pełnić funkcję realnego dokumentu ryzyka, a nie prezentacji sprzedażowej.

Marketing musi być spójny z dokumentacją

Ryzyko compliance nie kończy się na white paper. Materiały marketingowe dotyczące oferty muszą odpowiadać wymogom MiCA i pozostawać spójne z informacjami ujawnionymi w white paper. Szczególnie niebezpieczne są obietnice zysku, bezpieczeństwa albo stabilności, których dokument prawny nie uzasadnia.